غلبه بر موانع حمل و نقل فعال


مردی با ژاکت قرمز دوچرخه سواری با کوله پشتی

حمل و نقل فعال دارای مزایای مهم زیست محیطی ، بهداشتی و اقتصادی است. ترویج شیوه های حمل و نقل فعال ، از جمله پیاده روی ، دوچرخه سواری ، ویلچر یا چرخ دستی ، می تواند فعالیت بدنی را افزایش دهد ، از نظر اقتصادی برای افراد و جوامع مفید باشد و می تواند در کاهش آلودگی هوا نقش داشته باشد.

در برخی مناطق ، حمل و نقل فعال می تواند به طور کامل جایگزین استفاده از خودرو شود. با این حال ، بیشتر اوقات ، فعالیت بدنی را می توان به جای بخش هایی از سفرها با ماشین یا حمل و نقل عمومی ترکیب کرد. با این حال ، مشارکت در حمل و نقل فعال بین جوامع شهری ، حومه ای و روستایی بسیار متفاوت است. این نابرابری ارتباط زیادی با موانع شخصی ، محیطی و فرهنگی در پذیرش حمل و نقل فعال دارد. برای تشویق مردم به استفاده از روشهای حمل و نقل فعال ، این موانع باید شناسایی و برطرف شوند.

یکی از موانع حمل و نقل فعال ، در دسترس بودن منابع و زیرساخت ها در جامعه برای واقع بینانه شدن آن است. به عنوان مثال ، شاخص تناسب اندام آمریکا شامل Walk Walk است که بر اساس نیاز به ماشین ، بر اساس نحوه انجام امور و فعالیت ها با پای پیاده است. شهرهای بزرگ به طور کلی نمرات پیاده روی بالاتری نسبت به شهرهای کوچکتر دارند که تراکم کمتری دارند و بعید است به پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری و حمل و نقل عمومی دسترسی داشته باشند.

سایر عوامل م decisionsثر بر تصمیمات پیاده و دوچرخه سواری شامل در دسترس بودن و شرایط پیاده روها ، مسیرهای دوچرخه سواری ، مسیرهای چند منظوره و حمل و نقل عمومی است. علاوه بر این ، پارکینگ و انبار دوچرخه و همچنین لباس و دوش بعد از رفت و آمد می تواند موانع مهمی باشد. دسترسی به این منابع تصمیم گیری در مورد پیاده روی یا دوچرخه را آسان تر می کند.

مانع دیگر برای حمل و نقل فعال ، ایمنی واقعی و درک شده است. زیرساخت ها و فرهنگ برخی از شهرها آن را برای عابران پیاده و دوچرخه سواران ایمن تر می کند ، بنابراین میزان مرگ و میر عابران پیاده کمتر است و افراد و خانواده ها بیشتر فعال می شوند. اجتماعات بدون پیاده رو ، مسیرهای دوچرخه سواری ، گذرگاه های امن خیابان و نور کافی قطعاً در حمل و نقل فعال دخیل نیستند. علاوه بر این ، از آنجا که “ایمنی عددی” وجود دارد ، مکانهایی که پیاده روی و دوچرخه سواری در آنها رایج تر است ، ایمن تر هستند زیرا رانندگان از حضور آنها آگاه تر هستند. اگر دوچرخه سواران و عابران پیاده کمتر دیده می شوند ، رانندگان ممکن است چندان مراقب نباشند ، و ایمنی را نگران کننده تر می کند.

فرهنگ جامعه می تواند مانعی برای حمل و نقل فعال باشد. در مکانهایی که استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی و وسایل نقلیه عمومی متداول است ، مردم بیشتر احتمال دارد خودروهای خود را در خانه بگذارند و با پای پیاده یا دوچرخه به محل کار یا سفرهای تفریحی بروند. متأسفانه ، بسیاری متوجه می شوند که جامعه آنها از حمل و نقل فعال پشتیبانی نمی کند ، چه به دلیل کمبود زیرساخت ها و چه به دلیل نگرش شهروندان. تقریباً تعداد کمی از افراد عادت به حمل و نقل فعال را شروع یا حفظ می کنند ، اگر این امر توسط هنجارها یا سیاست های جامعه پذیرفته نشده و مورد حمایت قرار نگیرد.

عوامل شخصی نیز می توانند عوامل محدود کننده باشند. اعتقاد فرد به سلامت ، محیط زیست و مزایای اقتصادی می تواند بر تصمیم آنها برای مشارکت در حمل و نقل فعال تأثیر بگذارد. زمان اضافی که به عنوان پیاده روی یا دوچرخه سواری به عنوان رانندگی تلقی می شود نیز مانعی است ، اما جالب است بدانید که اکثر مردم زمان مورد نیاز برای سفرهای فعال را بیش از حد برآورد می کنند. شخصی که بتواند مسافتهای بیشتری را با پای پیاده یا دوچرخه طی کند نیز می تواند نگران کننده باشد ، به خصوص اگر این رفت و آمد شامل تپه ها باشد. ترکیب پیاده روی با وسایل نقلیه عمومی برای سفرهای طولانی تر یا استفاده از دوچرخه برقی می تواند شدت را کاهش داده و لذت بخش تر باشد. در حالی که حمل و نقل فعال تقریباً همیشه ارزان تر از رانندگی با ماشین است ، هزینه دوچرخه و سایر تجهیزات می تواند حرکت را محدود کند. اشتراک دوچرخه و مشوق های مالی برای خرید دوچرخه می تواند این نگرانی را برطرف کند. در نهایت ، آب و هوا نیز می تواند یک ملاحظه مهم باشد. آب و هوای گرم ، سرد یا بارانی می تواند به طور معقول حمل و نقل فعال را محدود کند ، به ویژه با توجه به لباس حرفه ای.

بسیاری از این موانع را می توان با آموزش مزایای سفرهای فعال ، در دسترس بودن زیرساخت ها ، منابع برای حمایت از پیاده روی و دوچرخه سواری و نکاتی درباره ایمن تر و راحت تر حمل و نقل فعال برطرف کرد. حمایت از تغییر سیاست ها و محیط ساخته شده می تواند به عنوان یک تلاش از پایین به بالا مثر باشد. آموزش رانندگان ، عابران پیاده و دوچرخه سواران در مورد قوانین راهنمایی و رانندگی و ایمنی می تواند به تغییر فرهنگ کمک کند. نمایان شدن بیشتر حمل و نقل عمومی ، پیاده روی و دوچرخه سواری از طریق رویدادهای “خیابانهای باز” جامعه می تواند آگاهی را افزایش داده و حمل و نقل فعال را عادی کند. در نهایت ، گسترش دسترسی به حمل و نقل فعال می تواند جوامع را عادلانه تر ، سالم تر و اقتصادی تر کند.

نویسنده: Brian B. Parr ، Ph.D. ، FACSM ، ACSM-CEP ، University of South Carolina Aiken

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *